Wszystko zaczęło się od pierwszego dnia w nowej szkole. Praktycznie wszystkie osoby były dla mnie obce. Stresowałam się bardzo tym dniem, lecz wiedziałam, że zaczynam od nowa czysta karta. Wraz ze mną szły jeszcze parę dziewczyn z poprzedniej szkoły lecz one nie znały mnie aż tak dobrze. Bardzo się z tego powodu cieszyłam. Nie musiałam się bać że coś komuś "obcemu" powiedzą na mój temat. Wszystko szło zgodnie z planem. W sumie poznałam już parę osób ale to nie z mojego kierunku. Trochę mnie to smuciło ale to nic wiedziałam, że nadejdzie i ta chwila kiedy poznam kogoś nowego. I tak też się stało!! Poznałam dziewczyny i w sumie z nimi zaczęłam rozmawiać. Ucieszyłam się że kogoś poznałam i mogłam z nimi rozmawiać.
Po pierwszym semestrze dowiedziałam się o czymś co mnie zawaliło z nóg.
-Ale jak to!? Ja się nigdzie nie wyprowadzam! Zostaje w Polsce!
-Uspokój się! Musimy to zrobić. To dla ciebie szansa i dla twojego brata.
- To przez niego musimy się wyprowadzić! On wszystko spartaczył! Zniszczył! W końcu mam tu swoich przyjaciół.! Ja się nigdzie stąd nie ruszam! Najwyżej zamieszkam z ciocią i wujkiem. Oni się zgodzą!
- Nadia!! Na litość boską nie ma opcji wyjeżdżamy! Jedziemy na rok góra dwa!
- Tak gówno prawda!? Poznam tam nowych przyjaciół i co zaś mam ich zostawić!!
- Nadia kochana zawsze będziesz mogła ich odwiedzać. Tak samo jak tych że szkoły.
-Ja mam to w dupie! Chcę tu zostać!!
-Przecież wiesz że nie możesz zostać! Nie jesteś jeszcze pełnoletnia i nie możesz sobie decydować. Więc nie masz wyjścia!!
-Nienawidzę was!!!
Moje życie zaś się zawala. A to wszystko przez mojego brata.
Wyprowadzam się za granicę!! Nienawidzę ich!! To wszystko przez tego mojego brata!!
-Jak to się wyprowadzasz?! - usłyszałam to pytanie od mojej przyjaciółki, która do mnie zadzwoniła zaraz po przeczytaniu mojej wiadomości.
-Nie mogę Ci teraz tego powiedzieć! Ale obiecuję, że wszystko Ci niedługo wyjaśnię. Ale bardzo źle się z tym czuję.
-Nika wiesz, że możesz na mnie liczyć. I jak tylko będziesz gotowa. Pamiętaj że zawsze możesz do mnie dzwonić o każdej porze dnia i nocy.
-Dziękuję kochana.
-A chociaż wiesz gdzie się przeprowadzacie?
-Gdzieś do Niemiec. Ale nie wiem kiedy. Ale wiedz, że jak tylko skończę 18 lat to wracam do Polski!
-Kochana zrobisz jak będziesz uważać, ale pamiętaj że tam może być lepiej niż tu.
-Ty robisz to specjalnie! Zamówiłaś się z moimi rodzicami?! Nie mów tak, jak mam was was zostawić?
-Nadia nie wiem co się u was dzieje, ale może to być szansa na poznanie kogoś. A może Ci się tam spodoba.
- I ty też przeciwko mnie?! PA!!
Rzuciłam telefon na łóżko i sama zaczęłam głośno płakać. Dlaczego kiedy wszystko zaczęło się układać to po chwili wszystko się psuje i to przez niego. Przez ukochanego synka mamusi. To jego wina.
-Córeczko nie płacz. Wiem że Ci ciężko, ale wiedz że to niedługo będzie. Sprawa się wyciszy i wracamy od razu do Polski, do domu. Nie płacz. I postaraj się wybaczyć bratu.
-Tato ja go nienawidzę!
-Naduś kochana uspokój się. Każdy ma prawo do popełniania błędów.
-To co zrobił nazywasz błędem?! Wyjdź!
-Nadia.
-Tato proszę Cię wyjdź!
- Kochanie....
-Proszę cię tato zostaw mnie samą!
-Dobrze córeczko.
Dostawałam multum wiadomości od znajomych. Że chcą się spotkać. Ale ja nie miałam ochoty.
"Kochani, wybaczcie ja nie dam rady. Następnym razem :*"
Udawanym uśmiechem odpisałam im. Włączyłam telefon i zajęłam się odrabianiem lekcji. Może dziwne, ale chcę na chwilę o wszystkim zapomnieć.
Nie wiem kiedy minęło już kilka godzin po całej tej sytuacji. Wyszłam z pokoju rodzice siedzieli w salonie i rozmawiali, a mój brat siedział jak zwykle w pokoju grał. Zeszłam po cichu na dół nie chciałam usłyszeć o czym oni rozmawiali, ale byłam jednak za blisko żeby ich nie usłyszeć.
-Ona bardzo to przeżywa. Może po prostu jedz z nim a ja z nią zostanę tu.
-Jak ty sobie to wyobrażasz? Ona ma nami rządzić?
- Posłuchaj jej też jest ciężko. Kiedy z nią nawet rozmawiałaś. Wszystko toczy się teraz wokół niego, a kiedy z nią porozmawiałaś jak się ona czuje w tej sytuacji? Myślisz że ona nie przeżywa tego co się dzieje? Oczywiście że tak. Przeżywa i też cierpi. Więc musisz ją też zrozumieć.
Wzruszyłam się jak tata stanął po mojej stronie a nie tylko po jego. Ciężko w to uwierzyć ale kocham go jak cholera.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz